Kur vështrimi i tjetrit bëhet pasqyrë e vetes

Në librin "Vajza e askundit", Brikena Krasniqi Hoti ndalet te një nevojë e brishtë njerëzore: të na shohë dikush, të na dëgjojë dhe të na e pranojë atë që përjetojmë. Për disa prej nesh, ndjenja duket sikur nuk merr peshë pa një dëshmitar. Sikur na duhen sytë e dikujt tjetër për ta ndier veten të vërtetë.

Në reflektimin e autores, kjo lidhet edhe me veprën teatrale "No Exit" të Jean-Paul Sartre dhe thënien "Ferri janë të tjerët". Vështrimi i tjetrit bëhet një pasqyrë ku kërkojmë siguri, por ku mund të gjejmë edhe dyshimin ndaj vetes.

Brikena Krasniqi Hoti e shpreh këtë përmes një pjese nga libri:

"Sytë e tjetrit gjithmonë kanë qenë ferri im. Më dukej sikur aty mund të shpëtohesha, apo edhe mund të mbytesha, varësisht se çfarë gjeja aty."

Në këto fjali, i njëjti vështrim mbart mundësinë e shpëtimit dhe frikën e mbytjes. Gjithçka varet nga ajo që gjejmë në sytë përballë: pranim, afërsi, gjykim apo heshtje. Kur ia besojmë atij vështrimi të gjithë vlerën tonë, edhe mënyra si e përjetojmë veten nis të lëkundet bashkë me të.

Të kemi nevojë për të tjerët është njerëzore. Vështirësia fillon kur identiteti ynë varet tërësisht nga sytë e tyre, kur pa miratimin e dikujt nuk arrijmë më t’i besojmë përvojës dhe ndjenjës sonë.

Reflektimi i autores na lë me një mendim të thjeshtë: njeriu nuk pushon së ekzistuari kur askush nuk e shikon.