Pleqnia e Plakut të Hasit

Vështrim i redaksisë

Tri pordhë para një dasme mjaftojnë që plaku i Hasit të marrë vesh se cili prej djemve ia thotë të drejtën në sy. Tre të mëdhenjtë heshtin nga marreja. I vogli qesh dhe, kur i ati e pyet, ia thotë edhe numrin. Pikërisht atij plaku ia beson vendin e krushkut të parë.

Bislim Ahmetaj, shkrimtar, poet dhe politikan nga Tropoja, e sjell këtë histori siç ia kishte treguar i ati. Në gegërishten e rrëfimit, shakaja kalon natyrshëm nga plaku i Hasit te babai i autorit. Batuta e fundit na lë të dëgjojmë si flisnin mes tyre babë e bir.

Ribotim

Ai kishte katër djem dhe katër vajza. Vajzat, të martuara e me fëmijë, jetonin nëpër shtëpitë e tyre. Djemtë, tre të martuar dhe i vogli njëzet vjeç, ende beqar, jetonin të gjithë në një shtëpi. Tre djemtë e martuar, bashkë me familjet e tyre, jetonin të pandarë në shtëpinë e madhe. Ndërsa nana kishte disa vite që ishte bashkuar me të shumtët.

Një ditë, plaku po bëhej gati të shkonte në një dasmë, si krushk i parë, në një katund jo fort larg fshatit të tij.

Teksa vishej me rrobat më të mira kombëtare, të katër djemtë i rrinin përballë, qiri në këmbë.

Duke veshur opangën e këmbës së djathtë, plakut i shpëton një pordhë. Djalit të vogël i ban buza gaz, ndërsa tre të mëdhenjve nuk u lëviz as qerpiku.

Kur vesh opangën e këmbës së majtë, plakut i shpëton një tjetër. Djali i vogël qesh me zë, ndërsa vëllezërit e tjerë bëjnë sikur nuk dëgjuan asgjë.

Kur plaku po ngrihej në këmbë, nga shkami ku ishte ulur në korridorin e gjerë, i shpëton edhe e treta.

Tre djemtë e mëdhenj mbajnë të njëjtin qëndrim, ndërsa "sugari" shkrihet së qeshuri me pordhët e të jatit, që i shpëtonin pa e ndier fare.

Plaku dyshon se diçka nuk është në rregull dhe e pyet djalin e vogël:

— Po ti, pse po shkrihesh në gaz, more kopuk? A thua i shpëtoi babës tand ndonjë pordhë?!

— Vallahi, babë, jo një, po tri të shpëtuan!

— Po ju, more qafira, pse nuk flisni?! — u drejtohet tre djemve të tjerë.

— Paj, babë, po na vjen marre me ta thanë në sy.

Plaku, siç ishte në këmbë, gati me dalë jashtë për t'i hipë kalit, ulet përsëri në shkam. I heq opangat nga këmbët dhe shkon e ulet këmbëkryq buzë oxhakut.

Të katër djemtë përsëri qiri përballë tij.

— Ti ke me shkue në dasmë në vendin tim! — i drejtohet të voglit.

— Jo, babë! Unë i kam tre vllazën ma të mëdhenj. S'më takon mue me shkue në dasmë në vend të babës.

— Ti ke me shkue, se veç ti ma tregon të drejtën mue!

Dhe thonë se plaku e ndezi kamishin dhe nuk doli më prej shtëpie.

Këtë histori ma kishte tregue im atë para shumë e shumë vitesh. Dhe unë, që gjithmonë i thosha:

"Hala s'je ba si Plaku i Hasit, po dil e shko ku të mujsh!"